Μου τη σπάνε

τα μικρά πανάκια που συνοδεύουν τα γυαλιά ηλίου. Βρωμίζουν εύκολα. Είναι τόσο μικρά που ξεφεύγουν τα δάχτυλα και ακουμπάν στα γυαλιά.

Νόημα

Μόνο τα διηγήματα φαντασίας περιγράφουν ένα Κόσμο με νόημα. Διότι ο Κόσμος που περιγράφουν είναι επαρκώς μικρός, άρα συνεκτικός. Απόδειξη: Το Syriana. Περιέγραφε Κόσμο αρκετά ευρύ και πρώτοι οι κριτικοί παραπονέθηκαν ότι χάθηκε η μπάλα.

Ουσιαστικά το Syriana ήταν ένα big crunch. Αρχίζει με δέκα ανεξάρτητους χαρακτήρες που κάνει ο καθένας τα δικά του στην κοσμάρα του. Νόημα μηδέν. Κι όμως, όλοι αυτοί οι άσχετοι χαρακτήρες συγκλίνουν στην singularity της τελικής σκηνής των χτυπημάτων με πυραύλους. Εκεί φαίνεται η άμεση διασύνδεσή τους. Του Bob με το Χαλίφη. Του Χαλίφη με τον χρηματιστή. Του Leland με τον πακιστανό. Του πακιστανού με το κοράνι. Του κορανίου με τον ορκωτό λογιστή. Του ορκωτού λογιστή με τον εισαγγελέα. Του εισαγγελέα με τον αρχηγό της δικηγορικής φίρμας. Του αρχηγού της δικηγορικής φίρμας με τον Bob.

Όλοι μαζί στην τελική σκηνή σαν θίασος. Εκεί η ταινία αποκτά νόημα επειδή όλα είναι σε ένα πλάνο. Μοιάζει πλέον με fable.

Βέβαια, τα παραπάνω έχουν και το ακριβές τους ανάλογο. Αν σε κάποια version της ZF σου ξεφύγει το μέγεθος των κλάσεων, η θεωρία καθίσταται αντιφατική. Οι κλάσεις παύουν να έχουν νόημα. Για κάποιο λόγο λοιπόν, το εύρος της ποικιλίας συνδέεται με το νόημα, είτε πρόκειται για fable είτε για κλάσεις.

Επιτιθέμενος

Εντύπωση μου είχε κάνει η δήλωση του von Neumann ότι η θεωρία παιγνίων είναι τέλεια από την αμυντική σκοπιά αλλά δεν έχει τίποτε να πει από την επιθετική. Για τον επιτιθέμενο, είπε, χρειάζονται εντελώς νέες ιδέες.